2013

6 augustus 2013

Toegeven aan die kriebels

Dit is een blije bekentenis. Na maanden twijfelen, ben ik gisteren door de knieën gegaan. Ik heb een iPad gekocht. Manlief heeft er al lang een en al die tijd heb ik mijn rug rechtgehouden met best sterke argumenten: ‘ik zit iedere dag al genoeg naar een beeldscherm te turen; ik heb toch geen tijd voor wordfeud en dat soort onzin’ en ‘de laptop staat op tafel, wat is dan eigenlijk het verschil?’ Maar toch merkte ik dat ik regelmatig met enige afgunst naar dat kleine, snelle, handzame apparaatje – dat redelijk veel aandacht krijgt – keek. Maar een goede reden om er een aan te schaffen, had ik niet. herziening-van-sociale-media-pictogram-set_47-372
Tot een paar weken geleden. Een vriendinnenstel kwam bij ons op bezoek en zij lieten enthousiast hun vakantiefoto’s zien. Inderdaad, op een iPad. En als er iets is, waar ik blij van word, is het een leuke manier om foto’s te op te slaan en terug te kijken. Er begon dus iets te kriebelen.
Een week later was ik bij mijn vader, en wat lag daar naast de vertrouwde VPRO-gids op tafel? Inderdaad, zijn iPad. Nu ben ik er best trots op dat mijn pa, toch een man op leeftijd, nog zo lekker actief is op het web, maar onmiddellijk rees bij mij de vraag: kan ik eigenlijk nog wel achterblijven? Toen een dag later bleek dat zijn zus, mijn lieve tante, een dik boek op tafel had liggen: iPad voor senioren, was het me duidelijk. Ik werd op het gebied van sociale media ingehaald door de generatie boven mij. Het kriebelen nam in grote mate toe.

Ik heb er nog een week over na gedacht, heb Google geraadpleegd om te ontdekken wat de beste aankoop zou zijn en gisteren ben ik het ding gaan kopen. Ja, het is leuk speelgoed, maar hij verslindt ook gruwelijk veel tijd. Eer mijn e-mailaccount werkte, was ik al ruim een halve dag verder en dat was niet eens gelukt zonder de hulp van mijn ervaren lief. Ook vandaag ben ik de nodige uren bezig geweest met mijn nieuwe speeltje.
Nu staat ie uit en dat blijft vanavond zo. Als laatste heb ik Ontrack.nl gedownload, een site met talloze prachtige wandelroutes. Voor het natuurlijk evenwicht of zoiets. En nu ga ik lekker naar buiten, even ouderwets bewegen en genieten van deze prachtige zomeravond. Fototoestel mee, want de Foto van de Dag moet ik nog maken.

Wie weet er trouwens hoe je foto’s van een laptop op een iPad kunt overzetten?

 


23 juli 2013

Breien is Hip

Sinds dit voorjaar heeft Deventer er een leuk café bij. De Hip. Het intererieur in jaren ‘70 stijl, je voelt je meteen welkom als je de drempel over stapt en je kunt er iedere dag voor een prikkie mee-eten. Gewoon de dagschotel, er is geen kaart, maar de kwaliteit is prima. Het terras is gezellig en achter het café vind je de culturele cadeauwinkel. Ik volg De Hip op Facebook en zo trof ik vandaag de volgende boodschap:

“VANAVOND WEER BREICAFÉ “DE HIPSTITCH”
Wereldwijd komen vrouwen en mannen samen om gezellig te breien of te haken. Deze groepen heten Stitch ’n Bitch. Als dat al in de hele wereld gebeurt, dan mag Deventer niet achter blijven. En waar kan dat dan beter dan in De Hip?! (…) Achter in de Hip hebben we een grote tafel voor “DE HIPSTITCH” klaar gezet. Iedereen kan meedoen. Het enige wat je mee hoeft te brengen is je eigen brei- of haakwerk en je gezelligheid. Of je nu een ervaren ‘breier’ bent, of net pas begint, of zelfs wanneer je kampioen steken laten vallen bent. Kom gewoon langs. Iedere 2de en 4de dinsdag van de maand, ook in de zomer dus. vanaf 20.00 uur{…)” [Lees meer]

30 graden in de schaduw en op de Brink in Deventer komen mensen bij elkaar om te breien en te haken. Hoe gek moet je zijn? Omdat ik wel houd van een beetje gek was mijn nieuwsgierigheid gewekt. En om goed acht uur zat ik met een wit wijntje en een glas water tussen de breiende en hakende dames aan die eerder genoemde grote tafel. Er werd stevig door gewerkt. Sokken, truien, een heel bijzondere sjaal, het zag er allemaal behoorlijk professioneel uit. Er werd zelfs gewerkt aan een vliegengordijn.

Een van de initiatiefneemsters verwelkomde mij door me het visitekaartje van De Hipstich te geven en het een en ander uit te leggen. Terwijl ik naar al de breiende en hakende handen keek, kwamen allerlei herinneringen boven. In de jaren ‘80 heb ik de nodige truien gebreid. Maar als ik eerlijk ben, allemaal nogal vormloos. Hier werd gewerkt met ingewikkelde patronen die resulteren in de prachtigste creaties. Toch had de sfeer aan die tafel voor mij iets van vroeger. Iets uit de tijd van demonstreren tegen kernwapens, een jas of rugzak vol buttons en lange avonden met verhitte politieke discussies.

Thuis ben ik meteen de kast ingedoken op zoek naar een trui die ik zo’n 30 jaar geleden gebreid heb van restjes wol. Omdat ik er niet op gelet had of de verschillende garens wel bij elkaar pasten, zijn sommige stukken in de was gekrompen en andere stukken juist uitgelubberd. Maar omdat het een trui is met herinneringen heb ik ‘m altijd bewaard.

Na een uurtje kletsen met een paar dames van de club ben ik naar huis gegaan. Tussen al die huisvlijt voelt het een beetje raar om werkeloos aan de wijn te zitten. Maar een ding is me duidelijk geworden: breien is weer helemaal in. Leeft deze vorm van huisnijverheid op als gevolg van de crisis? Of is het een gewoon een leuke manier om mensen te ontmoeten en een gemeenschappelijke interesse te delen? Ik ben er nog niet uit, maar wie weet zit ik over een paar weken ook met een trui op de pennen in De Hip. Want in een ding ben ik gerustgesteld, welke steek ik ook laat vallen, er is daar altijd iemand die mijn fouten recht wil breien.


20 mei 2013

Onderweg met Adam en Eva

Vanmiddag zat ik in de auto voor een rit van 150 km. Ik was bij mijn moeder geweest, reed halverwege ergens op de A50, maar in gedachten was ik nog steeds bij haar. Haar geheugen gaat flink achteruit en laat haar in toenemende mate in de steek. Ik verbaas me er steeds weer over hoe ze de leemtes in haar geheugen opvult met verhalen die niet of niet helemaal kloppen. Camoufleert ze die ‘gaten’ voor mij of voor zichzelf? Hoeveel is ze kwijt? Waar denkt ze aan als ze er zo intens eenzaam uitziet? Is ze bang? Terwijl ik me zo goed mogelijk op het verkeer concentreer, dringen de emoties zich aan me op.

Om mijn verdriet te verdringen zet ik de radio aan. Radio 1. Het gaat over de twee vermiste broertjes uit Zeist. Ze zijn gevonden, dood. Ik luister naar een vreselijk, waar gebeurd, verhaal met alleen maar verliezers. Een deskundige reageert op het feit dat er onderzoek gedaan wordt naar de stappen die gezet zijn door jeugdzorg en andere betrokken instanties. Hij legt uit hoe belangrijk het is dat dit onderzoek goed en grondig gebeurt. Mede omdat ‘wij mensen’ graag een schuldige aanwijzen als we worden geconfronteerd met dergelijke ingrijpende vormen van geweld en er niets anders overblijft dan machteloos toekijken. We moeten voorkomen dat er te snel conclusies worden getrokken.

Nog geen kwartier later het vijf uur journaal. De nieuwslezer vertelt dat er in Turkije twee luchtballonnen tegen elkaar zijn gebotst. 23 gewonden en twee doden, toeristen van 65 en 71 jaar. De Turkse overheid heeft al grondig onderzoek aangekondigd. Mogelijk waren er teveel ballonnen tegelijkertijd in de lucht. Hoe kan dat? Wie is er verantwoordelijk voor al die slachtoffers?

De ballonnen drijven weg uit m’n gedachten die terugkeren naar mijn moeder. Natuurlijk, ik hou van haar en wil voor haar zorgen. Maar hoe? Ik heb het idee dat ik haar nog maar nauwelijks kan bereiken. In hoeverre heeft ze zelf nog contact met wie ze ooit was en misschien diep van binnen nog steeds is? Ik kijk op het klokje op mijn dashboard. Ik ben nog geen vier uur bij haar geweest. Had ik beter mijn best kunnen doen om er iets van te maken? Misschien aangestoken door de twee radioberichten, bekruipt mij een onaangenaam gevoel.
Schuld. Volgens het Bijbelboek Genesis dragen we het al sinds Adam en Eva in ons DNA. Nog steeds zijn er christenen die er van overtuigd zijn dat we schuldig worden geboren, dat we al zondaars zijn nog voor we iets hebben gezegd of gedaan. Ik vind de Bijbel een prachtig boek. Veel verhalen hebben universele waarde en sommige kaarten grote filosofische thema’s aan. Maar het zijn mythen, ook het verhaal van de zondeval. Ik geloof niet in erfzonde en de bij voorbaat schuldige mens.

Maar evengoed worden mijn gedachten en gevoelens al honderd kilometer lang gestuurd door dit moeilijke maar uiterst boeiende thema.


1 april 2013

Het lijdensverhaal van Syrië

Tweede Paasdag. Het was een heerlijke dag. Eerst lekker uitgeslapen. Daarna in alle rust ontbeten met manlief. De zon scheen al vroeg, eindelijk geen sneeuw of wind. Is de lente dan eindelijk begonnen?  Laten we het hopen, want we zijn die kou meer dan beu. Genietend van mijn tweede kopje koffie denk ik terug aan gisteren, Eerste Paasdag. In onze gebruikelijke Paasviering heb ik met mijn cliënten stil gestaan bij het Paasverhaal.

Ik nam hen mee terug naar de woensdag voor Pasen, destijds in Jeruzalem. De dag waarop Pontius Pilatus Judas overhaalde om Jezus te verraden. We praatten over Witte Donderdag, de dag waarop Jezus zijn vrienden uitnodigde om nog één keer met hem te eten. Na die maaltijd wordt Jezus met een Judaskus verraden en uitgeleverd aan de soldaten van Pilatus. Zijn vrienden doen niets om hem te helpen. We zijn allemaal even stil als ik heb voorgelezen hoe Jezus op Goede Vrijdag gekruisigd wordt nadat hij dat kruis zelf naar Golgotha heeft gedragen. De volgende dag wisten de mensen in Jeruzalem niet wat ze anders moesten doen dan zwijgen. Was Jezus wel echt fout? Hadden Pontius Pilatus en Kajafas, de Hogepriester, eigenlijk wel gelijk? Niemand wist het meer. De mensen waren bang en ze wisten nog steeds niet wat ze moesten denken of doen. Op zondag – Paaszondag – gebeurt wat niemand had durven hopen. Maria, de moeder van Jezus, en Maria Magdalena gaan naar het graf van Jezus. Het graf is leeg. Langzaam dringt het tot de twee vrouwen door. Jezus is opgestaan. De dood heeft niet het laatste woord. Er is altijd hoop op een nieuw begin.

Het lijdensverhaal behandelt veel universele, tijdloze thema’s. Ik denk niet dat het nodig is om in God te geloven om er iets aan te ontlenen. Zo is het althans voor mij. Het is een verhaal over verraad en macht, over vriendschap en liefde, over angst en geweld, over lijden en dood, over geloof en hoop.

Vanavond presenteren Tijs van den Brink en Jeroen Pauw ‘S.O.S. Syrië!’  – Ja, alweer een programma om geld in te zamelen. – Er zijn gesprekken met deskundigen en korte documentaires over de verschrikkingen die in dat land al twee jaar gaande zijn. Vier miljoen Syriërs zijn op de vlucht voor het geweld. Het tv-scherm wordt gevuld met honderden bange volwassenen en kinderen. Sommigen kijken sprakeloos, met grote lege ogen in de camera. Een klein jongetje vertelt dat ze water nodig hebben, en eten en… alles. Verschillende kinderen vertellen over de dode lichamen die ze gezien hebben. Lichamen, onthoofd of zonder ledematen, doodgeschoten, of uit elkaar gereten door raketten. Ze hebben gezien hoe familieleden vermoord werden. Sommigen huilen, sommigen vertellen apathisch, zonder zichtbare emotie. Het zijn gruwelijke verhalen. Verhalen over verraad en macht, over vriendschap en liefde, over angst en geweld, over lijden en dood. Geloof en hoop ontbreken. De beelden en verhalen laten weinig zien van kans op een nieuw begin.

Hulp bieden is moeilijk. Want niemand weet eigenlijk wie er goed of fout is in deze oorlog; landgenoten verraden en vermoorden elkaar. En wij weten niet wat we moeten denken of doen?!

 


25 februari 2013

Kinderen als marktaandeel

Ik heb jong geleerd dat lezen leuk en belangrijk is. Ik las van alles, maar hield niet zo van strips. Ik vond ze snel onoverzichtelijk en rommelig, ik hield meer van taal dan van plaatjes. Eén van de toen bekende stripseries die ik wél las was Bessie Turf. Bessie was een extreem dik meisje, dat op kostschool zat. Haar omvang en haar enorme eetlust waren de twee thema’s waar het steeds weer om draaide. Alle andere kinderen én de juf, waren uitermate slank. Dit natuurlijk om Bessie zo goed mogelijk tot haar recht te laten komen in haar nogal onelegante rol. Ik las deze vooral humoristische beeldverhalen graag, maar besefte ook dat het niet klopte. Bessie was niet alleen ‘te dik’ maar ook ‘een beetje dom en naïef’. Waarmee de onzinnige boodschap werd uitgezonden: ‘als je dik ben, ben je dom’. Dat vond ik altijd erg oneerlijk. Wat wel klopte, is dat in mijn jeugd extreem overgewicht bij kinderen nauwelijks voorkwam. Dus Bessie als de enige veel te dikke leerling op die hele meisjesschool, was waarschijnlijk niet overdreven. Helaas is dit veranderd.

Het is steeds vaker in het nieuws; patiënten-belangenorganisaties laten van zich horen; RTL4 heeft er een – in mijn ogen twijfelachtig -programma op gebaseerd en Foodwatch publiceerde een rapport en startte een burgerinitiatief.
De boodschap komt steeds op hetzelfde neer: het aantal kinderen met een ongezond overgewicht groeit zorgwekkend. Foodwatch benadert het probleem echter vanuit een heel eigen perspectief waar het gaat om de bron van het kwaad: ‘Een belangrijke oorzaak is het ongezonde, calorierijke voedsel dat op steeds grotere schaal en steeds indringender wordt aangeboden. Kinderen zijn in de afgelopen decennia uitgegroeid tot een zeer belangrijke doelgroep voor voedselfabrikanten. Speciale kindermarketeers volgen kinderen online, scannen hun gedrag, schakelen psychologen in en stellen zo gedetailleerd mogelijke, persoonlijke kindprofielen samen’.

Het rapport laat zien hoe ‘kindermarketeers van te vet, te zoet en te zout voedsel een sleutelrol spelen in de huidige overgewichtsepidemie. Maar ook hoe de voedselindustrie stelselmatig haar verantwoordelijkheid daarvoor bagatelliseert. Fabrikanten van calorierijke frisdranken die scholen betalen om een automaat te mogen plaatsen, voedselmultinationals die kinderdagverblijven met hun producten bestoken. (…)’
Gekoppeld aan de presentatie van dit rapport is Foodwatch dat burgerinitiatief gestart om de overheid op te roepen ‘paal en perk te stellen aan kindermarketing’. Dit burgerinitiatief kun je tekenen!

Daarnaast zou ik ouders ook op willen roepen om zelf hun kinderen te beschermen tegen deze marketing-terreur. Hoe moeilijk het ook is om tegen de stroom van reclame en ander mediageweld in te zwemmen, ouders zijn als eerste verantwoordelijk voor wat hun kind eet en wat het leert over voedsel. Broodnodig, is mijn conclusie. Onderzoeken en feiten liegen er niet om. Veel kinderen met een fors overgewicht zijn getekend voor hun leven.


11 februari 2013

Amour, tergend vol gevoel

Ik geloof niet dat ik Amour allereerst een mooie film vind. Wel een film die ik nooit had willen missen. Een les in vergankelijkheid, liefde en de ontoereikendheid van die liefde. Je ziet hoe een man aan de lijve ondervindt hoe zijn vrouw haar grip op zowel haar lichaam als de werkelijkheid verliest. Hoe hij haar verliest. Zijn machteloosheid en onvermogen kropen me onder de huid. Ik werd het verhaal ingezogen en juist daarom had ik de neiging om op te staan, weg te gaan en uit dat o zo realistische verhaal te verdwijnen.

Verlies is een  universeel thema en ook de emoties die erbij horen zijn van ons allemaal. Er is geen antwoord en er is geen medicijn. De enige manier is er bij blijven, er niet van weglopen. Het laten zijn wat het is en er soms woorden aan geven…

 
Haar duimen draaien om en om
rondjes van voorbij, vergeten
‘n vleugje licht in haar grijze ogen
ik volg haar rusteloze zoeken
soms glimlacht ze verlegen haast
dan een zucht vol niet meer weten
 
als een los contact dat zich herstelt
richt ze zich op: ‘heb ik al verteld’
en voor de vijfde keer in korte tijd
vertelt ze over buurvrouw Trees
in haar gedreven woordenstroom
verdwijnt tussen ons de werkelijkheid
 
gedachten keren terug naar ooit
een stroom van beelden komt op gang
een sterke vrouw, niet bij voorbaat
lief of zacht maar altijd in de weer
voor iedereen, voor ons, voor mij
dat zorgen gaf haar levenskracht
 
herinneringen raken doorweekt als
ik zie hoe ze probeert op te staan
‘kom, ik moet weer wat gaan doen’
dan zakt ze terug, onverstaanbaar
mompelend kijkt ze om zich heen
vouwen haar handen zich in elkaar.
 
Elsz 
 

10 februari 2013

Vroeger

Vroeger was alles zo gewoon
navigatie was een kaart op schaal
Google een 12-delige encyclopedie
en een tablet hielp bij kramp of pijn
het Wereld Wijde Web bestond
uit flinterdun blauw postpapier
en zo’n mooie rode brievenbus
een camera was ‘n toestel met film
een laptop was een typemachine
een telefoon was heel gewoon
alleen een telefoon.
 
Elsz